Η θεά Τύχη στην αρχαιότητα

 Η Τύχη ήταν μια ουδέτερη θεότητα, δηλαδή η συμπεριφορά της ήταν τυχαία. Περισσότερο θα της ταίριαζε ο χαρακτηρισμός της "άδικης". Σύμφωνα με τη "Θεογονία" του Ησιόδου ήταν κόρη του Ωκεανού και της Τηθίος, κάτι που βασίστηκε στο γεγονός πως η ναυτιλία και το ναυτικό εμπόριο ήταν η κύρια πηγή ευτυχίας των ανθρώπων εκείνη την εποχή.

Απόδειξη της συνέχειας του Ελληνισμού στην Αρχαία Θράκη

Μια Αμφίπολη στο Διδυμότειχο. Συγκλονίζει η δύναμη του αρχαίου ελληνικού κάλλους

Άλλη μια απόδειξη της συνέχειας του Ελληνισμού έρχεται από την Θράκη. Δίχως τέλος είναι ο αρχαιολογικός πλούτος της χώρας οι πρόγονοί μας φρόντισαν να αφήσουν τα ίχνη τους σε κάθε γωνία της ιερής ελληνικής γης για να ρεζιλεύουν οποιονδήποτε αμφισβητία εξωτερικό ή εγχώριο.

Περουβιανές Άνδεις: Εντοπίστηκε το αρχαιότερο "χωριό" της λίθινης εποχής

 Η μετανάστευση των πρώτων ανθρώπων από την Αφρική μπορεί να είχε προχωρήσει ακόμη πιο πολύ και ακόμη πιο… ψηλά απ’ ό,τι πίστευαν οι ειδικοί μέχρι τώρα.

Η νέα αυτή θεωρία βασίζεται σε αρχαιολογικά ευρήματα, τα οποία υποδηλώνουν ότι οι κάτοικοι στα νησιά του Πάσχα είχαν επαφές με ανθρώπους από τη Νότια Αμερική, οι οποίοι είχαν κατασκευάσει ένα αρχαίο χωριό κατά τη διάρκεια της Λίθινης Περιόδου, στο υψηλότερο υψόμετρο που έχει βρεθεί στον κόσμο.

Κεφάλαιο 2, Μάθημα 4: Η θρησκεία και η τέχνη των Μινωιτών

4. Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ Η ΤΕΧΝΗ ΤΩΝ ΜΙΝΩΙΤΩΝ

Μπορείτε να κατεβάσετε τις σημειώσεις σε μορφή pdf από εδώ

Η θρησκεία

Πίστη σε κάποιες γυναικείες θεότητες που είχαν σχέση με τη βλάστηση, τον μαρασμό, την άνθηση κ.τ.λ. Δεν υπήρχαν μεγάλοι ναοί, αλλά μικρά ιερά. Η λατρεία του θείου γινόταν κάποιες φορές και σε σπήλαια, όπου οι πιστοί έφερναν και μικρά ειδώλια που απεικόνιζαν τους ίδιους τους Θεούς (Δικταίο Άντρο). Σημαντικό για τη θρησκεία τους το ιερό δέντρο, που ήταν γι’ αυτούς η ελιά. Επίσης, για την λατρεία απαραίτητος ήταν και ο ταύρος. Οι τελετές περιλαμβάνουν και χορούς: ταυροκαθάψια.

Τέταρτος θάλαμος στην Αμφίπολη- Αποκάλυψη των Καρυάτιδων

Θύρωμα στον τέταρτο διαφραγματικό τοίχο εντόπισαν οι αρχαιολόγοι στον τάφο της Αμφίπολης, γεγονός που τους οδηγεί στο συμπέρασμα ότι στον τύμβο υπάρχει και τέταρτος θάλαμος.

Ο νεκρός που θα δώσει το φιλί της ζωής στην Αμφίπολη

Γράφει η Μίκα Κοντορούση ..

Ο Τύμβος στο Λόφο Καστά και ο νεκρός - μυστήριο που θα αλλάξουν ριζικά το πρόσωπο της περιοχής. Ποια τα χωριά που παραμένουν ακόμα στο "πολιτισμικό σκοτάδι"; Η ανάπτυξη, τα ξενοδοχειακά ανοίγματα και ο "τζόγος" με χιλιάδες στρέμματα. 

Το πρόβλημα της βυζαντινής φεουδαρχίας

 Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα της βυζαντινής ιστορίας είναι το πρόβλημα της φεουδαρχίας στο Βυζάντιο. Υπήρξε εκφεουδαλισμός της βυζαντινής κοινωνίας ανάλογος με αυτόν του δυτικού μεσαιωνικού κόσμου; Η βυζαντινή φεουδαρχία συναρτάται και συνεξετάζεται άμεσα και στενά με την κυριαρχία της μεγάλης γαιοκτησίας που τόσο πολύ απασχόλησε αυτοκράτορες. Πολλοί έχουν συνδέσει το πρόβλημα με τον 11ο/12ο αι. μ.Χ. (εποχή της δυναστείας των Κομνηνών) κυρίως, αλλά οι ρίζες του θα πρέπει να αναζητηθούν πολύ πιο πίσω.

Το δράμα στη Ρώμη

 Το δράμα ήταν το πρώτο λογοτεχνικό είδος που καλλιεργήθηκε στη Ρώμη, όχι όμως από Ρωμαίους. Αυτό το λογοτεχνικό είδος περιλάμβανε κωμωδίες και τραγωδίες.Τρεις ήταν οι πιο σημαντικοί εκπρόσωποι, οι οποίοι ασχολήθηκαν με το δράμα: ο Λίβιος Ανδρόνικος, ο Νέβιος και ο Έννιος. Ο Λίβιος και ο Νέβιος έζησαν την ίδια εποχή, ενώ ο Έννιος μια γενιά αργότερα. Κανείς τους δεν είχε ρωμαϊκή καταγωγή, αλλά προέρχονταν από τη Νότια Ιταλία.

Η περίφημη φράση του Σόλωνα "Μηδένα προ του τέλους μακάριζε"

Ο βασιλιάς της Λυδίας Κροίσος ήταν ξακουστός σε όλο τον αρχαίο κόσμο για τα αμύθητα πλούτη του.

Από τους φόρους που του έδιναν οι Ελληνικές αποικίες της Μικράς Ασίας και από τα χρυσωρυχεία του Πακτωλού ποταμού γινόταν όλο και πιο πλούσιος και πιο περήφανος για τα πλούτη του.

Μέγας Αλέξανδρος, ένας υποδειγματικός ηγέτης

Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν γνωστός και ως Αλέξανδρος Γ’ ο Μακεδών. Η εποχή την οποία έδρασε ο Μ. Αλέξανδρος ονομάστηκε Ελληνιστική εποχή, ξεκίνησε δηλαδή στο τέλος της κλασικής εποχής κι έτσι τέθηκαν τα θεμέλια της Ελληνιστικής εποχής. Αποτέλεσε έναν από τα πιο σημαντικά ιστορικά πρόσωπα κι έμεινε ανεξίτηλος στην Ιστορία ως ο πιο σπουδαίος ηγέτης και αυτό διότι μέχρι την ηλικία των 33 κατάφερε να κατακτήσει μεγάλο μέρος του τότε κόσμου.

Γλώσσα και μέτρο του Ομήρου

 Ο Όμηρος είναι ο γνωστός συγγραφέας δύο έργων πασίγνωστων μέχρι τις μέρες μας, της Ιλιάδας και της Οδύσσειας. Τα δύο αυτά έργα είναι γνωστά ως ομηρικά έπη. Γράφτηκαν τον 8ο αιώνα, ενώ οι σύγχρονοι επιστήμονες αμφισβητούν ακόμη και την ύπαρξή του. Η Ιλιάδα είναι προγενέστερη της Οδύσσειας. Τα στοιχεία για τη ζωή του Ομήρου είναι δυστυχώς ελάχιστα.

Το Σπαρτιατικό πολίτευμα

 Το Σπαρτιατικό πολίτευμα είναι εκείνο το πολίτευμα που έχει πολυσυζητηθεί κατά την αρχαιότητα, και μάλιστα πάνω σ’ αυτό έχουν συγκεντρωθεί όλες οι κρίσεις και οι επικρίσεις των θεωρητικών, ποιος ήταν τελικώς ο χαρακτήρας του πολιτεύματος της Σπάρτης. Οι μαρτυρίες εκείνων των θεωρητικών δεν προέρχονται από την ίδια την Σπάρτη, αλλά είναι διαφορετικής προέλευσης και εποχής και μέσα από κείμενα διαφορετικού περιεχομένου (πολιτικά, φιλοσοφικά, ρητορικά). Η θεωρητική συζήτηση πάνω στην φύση του Σπαρτιατικού πολιτεύματος επικεντρώνεται σε δυο μεγάλες περιόδους της αρχαιότητας: α) κλασσικοί χρόνοι (5ος – 4ος αι. π.Χ.) και β) ελληνιστικοί – ρωμαϊκοί χρόνοι (4ος αι. π.Χ. – 2ος αι. μ.Χ.). 

Σύντομη ιστορία του παπύρου

Ο πάπυρος ήταν το υλικό στο οποίο έγραφαν τα χρόνια της αρχαιότητας (όπως έχουμε εμείς σήμερα το χαρτί). Το υλικό αυτό προερχόταν από το ομώνυμο φυτό, πάπυρος, που βρισκόταν στον ποταμό Νείλο της Αιγύπτου. Οι ιστορικοί το τοποθετούν χρονολογικά γύρω στο 3.000 π. Χ.

Φορολογία από...παλιά!

   Ήδη από τότε που οι άνθρωποι άρχισαν να συγκεντρώνονται σε ομάδες προκειμένου να συμβιώσουν και να αντιμετωπίσουν τους εχθρούς, γεννήθηκε η ανάγκη να βρεθούν χρήματα με σκοπό να συντηρηθούν οι στόλοι και να αγοραστούν εξοπλισμοί κι έτσι μια πόλη-κράτος να πάρει μέρος σε πολεμική αναμέτρηση.

Φόροι στην Αρχαία Ελλάδα

  Φορολογία από τότε, λοιπόν. Το βάρος της φορολογίας είχε πέσει περισσότερο στους πλουσίους παρά στους φτωχούς. Αξιοσημείωτο είναι ότι πλήρωναν και οι μέτοικοι (πολίτες από άλλες πόλεις-κράτη, που κατέφευγαν στην Αθήνα για καλύτερη οικονομική κατάσταση).